Pointe de non retour

Wat wordt het beste spirituele reisverhaal van 2016? Het spirituele verhaal ‘Pointe de non retour’ door Karin Berends is een van de tien kanshebbers. Soms moeten we diep gaan om verder te kunnen komen.

Ik was onderweg naar de bedrijfsarts en bedacht dat als hij mee zou vallen, ik het mijn werkgever zou mededelen. Zo niet, dan niet.

Een week eerder zat ik aan de waterkant van een gracht in Amsterdam en had geen idee hoe ik uit deze impasse, deze burn-out moest komen. Honderdduizend keer zijn de pijnpunten voorbij gekomen maar dan kwam er toch weer de honderduizend-en-eerste keer.

Privé-problemen zijn verweven geraakt met mijn werksituatie en met een sausje van lichamelijke klachten is mijn leven een grote pappot geworden met een brei waarvan ik niet meer zie waar ook al weer welk probleem vandaan kwam. Geen begin, geen eind, geen uitzicht, alleen maar het gevoel dat mijn leven tot deze complete stilstand is gekomen binnen een zelf gecreëerde afgesloten ruimte.

Actie

Zo kon het echt niet doorgaan. Ik weet dat ik echt tot actie over zou moeten gaan. Iets doen. Maakt niet uit wat, als ik maar van dit gevoel afkom dat er niets meer is dan deze stilstand. Dat ik deze gedachte van vooruitgang heb, is enkel te danken aan de ontzettend begripvolle en pragmatische huisartsondersteuner bij wie ik mijn tranen en wanhoop in zijn kamertje kon leegstorten.

In alle wazigheid kreeg hij het voor elkaar mij ervan te doordringen om iets te doen dan enkel te kwijnen in mijn ellendige situatie. Al piekerend langs de gracht in Amsterdam dwalen mijn gedachten af naar mijn lieve nicht in Frankrijk waar zij met haar man een camping runt.

Ik weet wat ik wil. Ik ga daar heen. Ik besluit meteen een appje te sturen. “Hebben jullie een plekkie voor mij? Het gaat niet goed met mij…”. Nog geen twee seconden later heb ik Karel aan de telefoon. “Wanneer kom je? Plek is er altijd en ik boek meteen een massage bij Lien”. Prima. Geen idee wie Lien is, zal wel goed zijn…

‘Ik voel leven’

De bedrijfsarts viel niet mee. Wanhoop. Tranen. Pijn. Onrust. Onbegrip. Ik wist gewoon niet meer wat ik voelen moest. Maar mijn tassen waren gepakt en mee. Het tussenhotel onder Parijs was geboekt. Ik ga. Zonder het mede te delen.

Twee dagen later aangekomen op de camping krijg ik mijn plekkie aangewezen. Een opklapbed in het woonkamertje van mijn liefste nicht en man. Het is de mooiste plek op aarde voor mij op dat moment. Ik heb een besluit genomen. Iets wat ik wil. Ik heb voor het eerst sinds hele lange tijd geluisterd naar mijn innerlijke stem, geluisterd naar waar mijn behoefte ligt en waar ik denk dat te kunnen halen. Niets of niemand had mij kunnen weerhouden van deze reis.

Voor het eerst in een hele lange tijd voel ik iets van mezelf weer. Ik voel leven. De lange autoreis, zelf gereden, gaf een gevoel van overwinning. Ik heb nog twee dagen voor mijn kennismaking met Lien en tot die tijd wordt er voor mij gezorgd. Ik voel mezelf vertraagd landen van kilometers hoogte in een enorme bak met superzachte wattenbolletjes.

En opeens zie ik mezelf zitten op het bankje voor hun huis, uitkijk op het zwembad. Ondanks de warmte, dekentjes om me heen. Kopje thee, kopje koffie, warm eten, croissantjes, verse jus en Sam om uit te laten. Het is tijd om naar Lien te gaan.

‘Ga maar liggen’

Lien is een Nederlandse vrouw van Indonesische komaf. Met magische handen en supergeduldige oren. Ik probeer Lien de oorzaak van mijn zijn te verklaren met woorden. Een waterval van verloren herinneringen, die een verklaring lijken te zoeken voor de staat van zijn in het heden. Met mijn vroeg overleden vader in de hoofdrol.

Tetterdetet… mijn god wat een geratel. Ben ik dat? Ik zie mezelf van een afstand zitten. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Waar ben ik beland? Dit gaat over haar, echt niet over mij. Of toch wel? De verklaringen klinken logisch maar zelfs ik kan zien dat denken, voelen en doen niet in overeenstemming zijn. Zinloos. “Ga maar liggen, zegt Lien”. Het is fijn, absoluut, maar om nu te zeggen wereldveranderend… Mwah..  Ik word weer opgehaald door mijn lieve nicht en de dag zet zich voort.

Pijn

Ik word wakker. Pijn! Spierpijn, hartpijn, buikpijn, hoofdpijn. Mijn hele lijf schreeuwt het uit van ellende. Ik weet niet waar ik het zoeken moet en strompel zonder te eten naar ‘mijn bankje’ onder hun huis. Afwisselend warm en koud. Deken om me heen en heel snel weer weg. Ik ben het bankje niet meer af geweest. Slapen en drinken is wat ik kan. Meer niet. Dag twee geeft een ander beeld. Ik strompel van mijn bankje naar het toilet. Zwarte stinkende ontlasting verlaat mijn lichaam. En nog meer pijn.

Slapen en staren naar het zwembad. Alsof ik alleen op de camping ben maar het is gewoon hoogseizoen. Ik ben volledig in mezelf gekeerd. Alsof een totale meditatie zich meester heeft gemaakt van mijn zijn. Ik denk niet, heb geen gedachten, het denken is stopgezet alsof een highspeedtrein met een noodstop is geremd en totale stilte volgt.

Dagen later en heel langzaam dringen de geluiden en bewegingen weer tot mij door.  Mijn lege, geresette hoofd moet weer gaan bewegen. Stram en stijf pak ik de lijn en roep Sam. Ga je mee? We lopen naar het gooi-en-vangveldje met uitzicht over de vallei. Momenten van stilte die gegroefd staan in mijn geheugen en onmiddellijk oproepbaar.

Point de non retour is bereikt. Ik kan weer verder.

Verder

Ik ben weer verder. Ik ben daar wat ik ieder mens zou gunnen. Ik heb mezelf weten uit te rusten met een gereedschapskist vol met gereedschappen die mijn leven goed maken. Het vervreemde gevoel van wie ik ben is weg. Ik ben wie ik ben. Ik ben die kist met gereedschap. De onrust is weg. De perfectie is weg. Het is genoeg. Ik ben genoeg! Tuurlijk zijn er momenten dat het minder gaat. Die gaan voorbij. Dat weet ik.

Soms gaat dat vanzelf en soms moet ik er moeite voor doen. Dan zoek ik de stilte. De stilte in mezelf en sta ik weer op dat gooi-en-vangveldje. Stokjes te gooien met Bram. Helaas is Bram niet meer op deze aarde. Dat maakt voor mij niet uit. In mijn gedachten zal Bram altijd braaf mijn gegooide stokjes terugbrengen.

 

breng hier je stem uit