Noorwegen

Wat wordt het beste spirituele reisverhaal van 2016? Het verhaal ‘Noorwegen’ door Chantal Kuipers is een van de tien kanshebbers. Over hoe de natuur je kan helpen om thuis te komen bij jezelf.

Het is chaos in mijn hoofd. De tassen en boodschappen worden achterin onze minicamper gepropt en altijd ben ik bang om mijn paspoort, pinpas of tandenborstel te vergeten.
We moeten nog afscheid nemen van onze ouders alsof we drie jaar weg gaan in plaats van drie weken en niemand weet waar de favoriete knuffel van onze dochter is.

De pijn in mijn gespannen schouders kruipt als een mierenkolonie naar mijn hoofd. Een bonzende hoofdpijn doet me verlangen naar donker en rust. Waar mijn hart al weet waar het behoefte aan heeft houdt mijn hoofd de boel op, want waar zijn ook alweer de boottickets? En waarom zijn we zo laat weggegaan. Het zijn onrealistische zorgen, de meeste dingen zijn al drie keer gecheckt maar het controleren van alles geeft een vals gevoel van grip op de situatie.

Mijn man tikt vrolijk op het stuur zich onwetend van de strijd die zich in mijn hoofd ophoudt. Heel langzaam voel ik de paniek opkomen. De druk op mijn borst en mijn gejaagde ademhaling maakt dat ik happend naar adem naar buiten staar.

Hoe kan het dat alle spanning zich altijd uit in mijn vakantie? Oververmoeid sluit ik mijn ogen, omdat ik weet dat de angst buiten blijft als ik naar binnen keer.

Teveel

Na een lange rit en een langzame boottocht komen we aan in Oslo. Het verkeer en de drukte vliegt me naar mijn keel. Ik wilde juist ver weg van de drukte die me elke dag weghoudt bij wat ik zo belangrijk vind, mezelf. En toch is deze stad drukker dan ooit. Het licht, het geluid. De mensen die gebaren dat we door moeten rijden. Het stelt niets voor en tegelijkertijd is het allemaal teveel.

Ik weet wat ik wil en wat ik kan, maar soms als het leven me opslokt twijfel ik aan alles. Of ik het wel goed doe, waar ik steken laat vallen. Of ik überhaupt wel talent heb om mens te zijn.

“Wil je nog verder rijden?” mijn man kijkt me aan. Ik haal mijn schouders op. Ik zou iets moeten zeggen, maar de twijfel neemt de overhand. Niets wat ik beslis zal het juiste zijn. Na lang wikken en wegen houd ik mijn mond.

Hij lacht. Hij kent mij soms beter dan ik mezelf en dus mag hij beslissen.

Minder mensen

We besluiten eerst te gaan slapen om dan op zoek te gaan naar de rust die we thuis niet kunnen vinden. We rijden een stuk naar boven, zodat we uitzicht hebben op de stad. En ondanks dat dit ook Oslo is, hangt hier een serene rust. Honderden bloemen lijken naar ons te fluisteren en bij het vallen van de nacht lopen de kleuter en ik met blote voeten door een ijzig blauw meer. Dit is waar het in mijn leven over zou moeten gaan. Tijd om met elkaar door te brengen, te dromen en om niets te doen behalve te ademen.

Na een koude, stille nacht rijden we via slingerende bergtoppen langs de vele watervallen en snelstromende rivieren. Met de minuut wordt het landschap voller en leger tegelijkertijd. Minder mensen, meer natuur.

Heel langzaam voel ik de stress van me afglijden. Mijn schouders ontspannen zich en gelijk neemt de pijn in mijn nek af. Maandenlang bij de fysiotherapeut lost niet op wat ik hier wel kan. Loslaten!

We rijden uren over wegen en behalve vogels, water en bergen komen we niemand tegen. Geen auto’s die toeteren, geen mensen die druk gebaren en vooral geen vragen die ik niet wil of kan beantwoorden. En met de kilometer die we rijden voelt mijn lichaam meer als het huis dat ik graag zou bewonen.

Spiritueel reisverhaal: Noorwegen
Spiritueel reisverhaal: Noorwegen

Onverwoestbaar

Op een verlaten paadje trekken we onze wandelschoenen aan. Zonder mopperen laat de kleuter zich uren door het bos begeleiden. We genieten van de molenstenen op verlaten plaatsen, springen over dikke takken heen, spelen met onze zakmes en drinken water uit het beekje aan de overkant van het bos. We genieten van het ritselen van de bladeren, we verzinnen verhalen over trollen die hier hun huisjes hebben en eten bessen die hier overal lijken te groeien.

En ondanks dat de tijd lijkt stil te staan vliegen de uren voorbij. Het landschap verandert met de minuut en elke seconden is het mooier en indrukwekkender dan daarvoor.
Als we na uren wandelen plots boven op een berg staan moet ik huilen. De stilte, het onverwoestbare landschap maakt een immense indruk op me. De horizon is zo anders dan thuis en ik voel me nietig bij zoveel schoonheid en kracht van het leven.

Het is alsof ik dit land herken. Of dat ik mezelf in dit land herken, het is een gevoel dat ik niet kan beschrijven. Omdat het afbreuk zou doen aan wat ik voel.

Elke foto die ik ervan maak is minder mooi dan het beleven ervan en dus doe ik geen van beide.

Nietig

Ik weet dat het thuisfront het zonde zal vinden, maar voor dit moment voelt het goed. Misschien komt het later, of niet, en dat vandaag niet te hoeven beslissen geeft rust.
Na vijf uur wandelen rijden we naar een verlaten meer. Het meer is groter dan ik kan zien en omringd door enkel bergen aan de horizon en duizenden loofbomen voelt het alsof we alleen op de wereld zijn. Een verlaten bootje dobbert aan een touw op het meer, een mooi en tragisch gezicht. Het kampvuur knettert en behalve het ruisen van de wind is er niemand te zien of te horen.

Plots voel ik me nietig in dit leven. Dit land, deze hoge bergen staan hier al miljoenen jaren. Ik maak er niet eens een fractie van mee. En toch sta ik hier, in al mijn kracht te genieten van iets wat niet in woorden uit te drukken valt. Want behalve de mensen van wie ik houd, is er hier niets wat ik meer nodig heb. Het idee dat je bijna niets hoeft te bezitten maakt dat mijn hart plots weer overstroomt van liefde. Liefde voor het leven, voor de mensen met wie ik deze reis maak en boven alles met liefde voor mezelf. Het voelt als thuiskomen terwijl ik op reis ben. En het is het mooiste dat ik mezelf ooit cadeau heb gedaan.

 

breng hier je stem uit