Magisch Mexico

Een walvis en een onvergetelijke yoga-ervaring: het verhaal ‘Magisch Mexico’ door Bianca Welgraven is een van de tien kanshebbers om het beste spirituele reisverhaal van 2016 te worden.

Op een tropisch privé-eiland in Mexico, compleet met wit strand, palmbomen en omgeven door een prachtig blauwe oceaan, enkel bereikbaar met een eigen boot van een kleine Mexicaanse reisorganisatie, maakte ik totaal onverwacht een onbeschrijfelijke, spirituele ervaring mee. Een unieke ervaring die me na al die jaren nog steeds kippenvel bezorgt als ik eraan terugdenk.

Zonnig Mexico

Het is 2001, het is slecht weer in Nederland en mijn vriend en ik willen lekker naar de zon. Op internet stuiten we op een aantrekkelijke lastminute naar Puerto Vallarta in Mexico. Niet lang dralen: meteen boeken. Twee dagen later zitten we in het vliegtuig! Via een koude tussenstop in Canada, waar de vleugels van ijs moesten worden ontdaan, landen we enkele uren later in het zonnige Mexico.

Het appartement dat we hadden geboekt, voldeed prima aan onze wensen, met als leuk detail dat de met mooie ruwe stenen ommuurde douche zo ongeveer in de buitenlucht stond. Vanwege de aangename Mexicaanse temperatuur was dat uiteraard geen enkel probleem. De luid ronddraaiende plafondventilator recht boven het bed was geen overbodige luxe, al waren oordopjes wel handig geweest en maakte hij zo veel wind dat je het bijna koud kreeg.

Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. Het privé-eiland.
Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. Het privé-eiland.

Afijn, de plaats van bestemming was bereikt, dus snel rugzak uitpakken, luchtige kleren aan en vol goede zin op weg naar het strand en de restaurants langs de kust van Puerto Vallarta. Eerst nog even geld pinnen. Met een volle portemonnee stapten we in de bus, op weg naar een welverdiend tropisch drankje. In de bus kwam er een aardige man naast ons op de achterbank zitten. Hij vroeg belangstellend waar we naartoe gingen en of hij kon helpen. Ik twijfelde aan zijn goede bedoelingen, maar goed, hij stapte eerder uit, dus daar hadden we geen last meer van.

Enjoy

Helaas bleek mijn voorgevoel juist, want toen we uiteindelijk uitstapten, was de volle portemonnee van m’n vriend verdwenen! In plaats van relaxed nippend aan een lekkere cocktail, belandden we meteen al op een politiebureau om aangifte te doen. We werden gelukkig prima geholpen, in het Engels, en kregen voor de verzekering thuis een verklaring mee, in het Spaans. Dat was in elk geval geregeld.

Met één portemonnee minder maar nog steeds met goede zin kon onze Mexicaanse vakantie dan toch echt beginnen. We hebben van het heerlijke weer genoten, talloze straten en steegjes doorlopen, ons door een straatverkoper laten verrassen door een overheerlijke verse taco, voor het eerst mojitos gedronken in La Bodeguita waar Hemingway ze ook dronk, en naar live mariachimuziek geluisterd in een vrolijk en levendig authentiek restaurant. Kortom: la vida es buena!

Walvis

Tijdens onze wandelingen zagen we veel reclameborden voor avontuurlijke uitstapjes in de omgeving. When in Rome, do like the Romans, dus when in Mexico, enjoy Mexico to the fullest en dus boekten we een boottocht om walvissen te zien. Ik ben erg gesteld op het zo min mogelijk verstoren van de natuurlijke omgeving, dus ik had eerst m’n bedenkingen, maar na de uitleg van de dame van de reisorganisatie was ik helemaal gerustgesteld. We zouden met een kleine boot gaan, op afstand van de walvissen blijven en ze niet storen.

Met slechts een paar man in een soort roeibootje met buitenboordmotor voeren we de zee op. Berespannend, want zo’n grotere gemotoriseerde boot zag er eigenlijk betrouwbaarder uit. Maar goed, eenmaal een stuk uit de kust konden we via een geïmproviseerd blikjesachtig systeem onder water naar walvisgeluiden luisteren. In de verte hadden we er een paar boven water zien komen en dat was al geweldig om te zien!

Tranen

Maar niet veel later werd de dame van de organisatie een beetje zenuwachtig. Ze maande ons om heel stil te zijn (de motor was al uit), want volgens haar was er een walvis heel dichtbij. Heel erg dichtbij. Zo ongelofelijk heel erg dichtbij had zij nog nooit meegemaakt, want de walvis kwam richting ons bootje! Er was geen paniek maar de spanning was voelbaar. Wat ging hij doen?

Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. De walvis.
Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. De walvis.

Ik krijg tranen in m’n ogen nu ik weer terugdenk aan dat prachtige moment. De walvis zwom namelijk heel rustig onder ons bootje door! Zo veel gevoelens gaan er dan door je heen. Totaal kansloos waren we geweest als ie ook maar iets te veel golven zou maken, of misschien zelfs wel omhoog zou komen! Maar nee, deze walvis gleed rustig onder ons door en liet ons daarmee compleet een met de natuur voelen…

De stilte, op het rustige open water, een meer dan 20 meter lange en een ruim 100.000 kilo wegende walvis onder je; dan voel je je dankbaar dat je dat mag meemaken. Toen de walvis op z’n gemakje verder zwom en ver genoeg uit de buurt was, durfden we pas weer te ademen. In ieders ogen was af te lezen hoeveel indruk deze belevenis had gemaakt. Er werden traantjes weggepinkt en knuffels uitgewisseld. Zo mooi.

Yoga

Om deze onvergetelijke ervaring mooi af te sluiten, boekten we de volgende dag bij dezelfde organisatie een ontspannend boottochtje, op een grotere gemotoriseerde boot, naar een eiland dat in privébezit is van de organisatie. Een dagje varen, aanleggen aan het witte strand, geen andere toeristen, relaxen, lekker eten en drinken, eventueel yoga doen en aan het eind van de dag weer terug naar de kust. Een fijn vooruitzicht.

Yoga doen, dat leek mij wel wat, want dat deed ik toen nog niet zo vaak. Helaas was ik de enige die zich had aangemeld en ik dacht dat de yogales dus niet zou doorgaan. Mijn vriend spoorde me echter aan om me toch te melden bij de yogadame. Hij ging lekker een koud biertje drinken en relaxen in de houten lage ligstoel op het strand. Dus daar ging ik, de trap van boomstammen op, richting een open plek boven op een heuvel, omringd door palmbomen, waar je tussendoor de prachtige oceaan zag en hoorde.

De yogadame was een stukje jonger dan ik en ik voelde me best ongemakkelijk omdat ik de enige aanwezige was. Ze ving me gelukkig goed op en in een mengelmoes van Spaans en Engels maakte ze me duidelijk dat ze sowieso yoga zou gaan doen, al was er niemand gekomen. En met twee was alleen maar leuker dan alleen, aldus de jongedame met haar woeste donkere haren, zwarte topje en wijde bordeauxrode yogabroek.

Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. De bewuste meditatieplek.
Spiritueel reisverhaal: Magisch Mexico. De bewuste meditatieplek.

Ze rolde twee dunne rieten matjes uit op het laagje witte zand op de open plek op de heuvel. Niet heel comfortabel leek mij, maar dat viel uiteindelijk wel mee. Ik had geen idee wat ik kon verwachten en qua communicatie liep het ook niet helemaal soepel, dus we kwamen tot de conclusie dat ik gewoon maar haar bewegingen zou nadoen.

Gebundeld

We begonnen met een aantal minuten rustig rekken en strekken om de spieren en het lichaam een beetje los te maken. Het voelde nog steeds onwennig zo een-op-een. Daarna gingen we naast elkaar in kleermakerszit op het matje zitten en moest ik wat ademhalingsoefeningen doen. De yogadame merkte dat ik niet helemaal op m’n gemak was en maakte een gebaar dat we beter tegenover elkaar konden gaan zitten.

Onze knieën raakten elkaar net niet aan. Onze ogen waren op gelijke hoogte. Ze lachte vriendelijk naar me en ik voelde me al een stuk rustiger. Ze knikte als teken dat ik haar bewegingen moest volgen, maar dan in spiegelbeeld. Strekte zij haar rechterarm over haar hoofd naar links, dan strekte ik mijn linkerarm over mijn hoofd naar rechts.

Al snel merkten we dat dit heel goed werkte. We hoefden niet te praten. Alles ging als vanzelf. Ik herinner me het gevoel van de synchrone bewegingen en de warmte en energie. Na verloop van tijd bouwden we de staande yoga-oefeningen af en gingen we bijna ongemerkt over in een meditatie, weer tegenover elkaar zittend. Vanaf dit moment werd alles anders.

Het werd stil om ons heen. De geluiden van de mensen beneden de heuvel verstomden. Onze ademhaling ging gelijk op. Diep in en diep uit. De palmbomen ruisten niet meer. De oceaan hoorde ik niet meer. We sloten onze ogen. Er was niets meer om ons heen. Alleen onze gelijke ademhaling was hoorbaar. Op dat moment stond de wereld stil. Ineens was er een helderwit licht en ik kan het niet anders omschrijven alsof alle energie en alle liefde van de wereld door ons beiden heen stroomden. Er was geen andere tijd en ruimte dan alleen die vierkante meter en het moment waar wij tweetjes waren. Alle energie was daar gebundeld.

Na enige tijd openden we langzaam onze ogen en keken elkaar aan. Wat was er gebeurd? De tranen stroomden over onze wangen van het onbeschrijfelijke geluk dat we hadden gevoeld en we omarmden elkaar. We begrepen beiden dat we deze ervaring nooit aan iemand zouden kunnen overbrengen, maar ik heb hierbij toch een poging gedaan…

 

breng hier je stem uit

 

DELEN