Het nijlpaard

Wat wordt het beste spirituele reisverhaal van 2016? Het verhaal ‘Het nijlpaard’ door Annette Akkerman is een van de tien kanshebbers. Is er meer dan we kunnen zien? Of juist minder?

Als ik reis doe ik bij elke stap vooruit een stapje terug. Mijn zintuigen slurpen nieuwe ervaringen op en ik kom tot rust. Dat is het allermooiste van reizen, weer bij jezelf komen.

We hebben de hele wereld rondgezworven en onszelf verrijkt met prachtige belevenissen. Daarbij hebben we veel spirituele plekken aangedaan. Geklommen naar de Machu Picchu, ons ondergedompeld in het leven bij de Ganges in Varanasi. Ik liet me vaak verleiden tot rituelen bij de verschillende volkeren, die we bezochten, van Aboriginals tot Hopi-indianen. Al deze momenten waren speciaal en waardevol, maar geen bracht me zo van mijn stuk en dichter bij de onkenbaarheid van het al, als het voorval op die ene kleine camping in Zimbabwe.

Safarivirus

We maakten met een groep van tien mensen een rondreis door Botswana en Zimbabwe in een truck. Iedere avond kampeerden we in en tussen het wild. Marcel, mijn vriend, had me overgehaald om eens een vakantie te doen zonder tempels, exotisch eten en ander cultureel genot. We gingen de natuur verkennen in Afrika. Hij had gelijk: dichter bij de natuur konden we niet komen.

Had ik eerst nog mijn bedenkingen en kon ik niet begrijpen hoe men zijn dagen kon doorbrengen met alleen maar turen door een verrekijker, al snel was ik ook door het safarivirus bevangen. Ik voelde de enorme magie van het vinden van een nieuw dier. Het inhouden van je adem en het opgetogen gefluister binnen de groep. ’s Avonds bij het kampvuur werd de belevenissen nog eens uitgebreid besproken.

Het was nog in de tijd van de analoge camera’s dus we konden onze woorden geen kracht bijzetten met beelden, maar we konden wel de olifant groter, de neushoorn bozer en de leeuw meer dichterbij fantaseren. Tot we het zelf geloofden. Na een paar weken ronddolen hadden we iedere diersoort al wel een aantal keren gezien en we waren helemaal aangepast aan het leven in het wild. Inclusief ons uiterlijk. Deden we eerst nog pogingen om ons gedurende de dag een beetje op te frissen, gaven we het op het laatst op omdat het in het droge Zimbabwe onvermijdbaar was om als ware stofhappers te fungeren.

Bijzonder nijlpaard

Tot op de dag dat we aankwamen bij iets dat op een camping leek. Het gonsde door de groep. Er waren warme douches, een bar met koud bier en een campingnijlpaard. Dat laatste maakte ons niet zoveel uit. We hadden nijlpaarden genoeg gezien. De douche en het bier lonkten.

Een oude donkere man was het niet met ons eens en dikte het verhaal van het nijlpaard nog eens aan. Het was een heel bijzonder nijlpaard. Soms verscheen hij uit het niets en dan was hij weer weg. Al snel waren Anneke, een vrouw uit de groep, en ik de enigen die nog geduldig luisterden. De rest van de groep zat al aan het bier. Anneke en ik hadden vooral zin in de douche, het bier kwam daarna.

Spiritueel reisverhaal: Het nijlpaard. De 'camping'
Spiritueel reisverhaal: Het nijlpaard. De ‘camping’

De douche stelde niet zoveel voor. Op een andere plek zouden we geklaagd hebben. Hier was het echter een grote luxe. Ik had me net uitgekleed en wilde onder de douche gaan staan toen ik een grote zwarte spin zag zitten. Dit was niet helemaal de douchebeurt die ik me had voorgesteld. Ik zou maar half onder de straal durven staan, om vooral niet in de buurt van de spin te komen. En als hij nu aan de wandel ging… Teleurgesteld kleedde ik me weer aan. De spin moest weg. Marcel vond dat het hoorde bij het avontuur en had geen zin om mee te komen. Hij zat net zo lekker met zijn koude pilsje. Misschien had hij wel gelijk. Toen ik sip keek bood Anneke aan hem weg te halen. Ik nam de camera mee, om Marcel later met de grootte van de spin te confronteren.

Ontmoeting

Op de terugweg naar de douche kwamen we het nijlpaard tegen. Op een soort open plek stond hij heel rustig. Hij was niet heel groot en keek ons nieuwsgierig aan, zo leek het. Hier moesten we een foto van maken. We hadden al heel wat nijlpaarden in het water gefotografeerd, maar nooit een van top tot teen. Kalm kwamen we dichterbij. Het leek het nijlpaard niet uit te maken.

Met de camera in aanslag stonden we al snel op anderhalve meter. Ik maakte twee of drie foto’s en Anneke ook. We hadden lol dat wij het nijlpaard gezien hadden en die luie kerels niet. Toen we het verhaal aan de mannen vertelden wilden ze hem natuurlijk ook zien. Het nijlpaard was echter nergens meer te vinden. Geen van allen zagen we het nijlpaard nog in de twee dagen dat we nog op de camping verbleven.

Spiritueel reisverhaal: Het nijlpaard. Waarschuwing.
Spiritueel reisverhaal: Het nijlpaard. Waarschuwing.

Geen spoor

Thuis bekeken we de prachtige foto’s van deze vakantie. Er zaten geweldige foto’s bij en ze waren allemaal verbazend goed gelukt. Alleen waren er drie foto’s waar niets op stond. Alleen wat hutjes die op de camping stonden en op een foto stond Anneke met haar fototoestel schijnbaar in het niets te fotograferen. Ik bladerde nog eens door alle foto’s en wat ik vermoedde was waar, dit waren de foto’s van het nijlpaard.

Nu was het misschien al een beetje schemerig, maar dan zouden we toch de contouren van het dier moeten zien. Nu stond er helemaal niets op de foto, behalve Anneke en haar kon ik prima herkennen. Marcel plaagde me met het verzonnen nijlpaard. Nu geloofde hij mijn verhaal helemaal niet meer. Dit liet ik niet over mijn kant gaan en ik belde Anneke op. Zij had precies hetzelfde en hoopte dat ik wel goede foto’s had. Dus op ons beide foto’s was er geen spoor van het nijlpaard.

Aanvaarden

Ondanks alle belevenissen en ervaringen tijdens voorgaande vakanties, bracht deze ervaring me het meest van mijn stuk. Ik wist heel zeker dat er een nijlpaard in levende lijve voor me had gestaan en nu was hij verdwenen. Althans op de foto’s. Het nijlpaard had een grote leegte achtergelaten. Letterlijk en figuurlijk. Ik herinnerde me het gesprek met de oude man. De manier waarop hij erover sprak. De man was zich ervan bewust hoe speciaal dit nijlpaard was. Wat wij afdeden als onzin, was de waarheid. Mogelijk was het een spooknijlpaard of een geest. Dat valt niet meer te achterhalen.

Dit was de eerste keer dat ik zo echt had ervaren dat er dingen gebeuren die buiten ons begripsvermogen vallen. Zaken die we niet met onze zintuigen en verstand kunnen begrijpen. Het enige dat je kunt doen is het aanvaarden. Sindsdien ben ik overtuigd dat er veel meer is dan we zien, of misschien moet ik zeggen dat er soms minder is dan we zien.

 

breng hier je stem uit