De camperbewoners

Hoe zou het zijn om (bijna) alles los te laten en te kiezen voor een eenvoudig leven? Lees het spiritueel reisverhaal ‘De camperbewoners’ door Rosalein Bos.

Samen met mijn man, Mark zit ik voorovergebogen naar het computerscherm te staren. Het diagram in het midden laat ons inkomen en de uitgaven per categorie zien.
‘Het enige waar we nog op kunnen besparen is woonlasten,’ zegt hij.
‘Dat wordt een beetje lastig,’ zeg ik.

Camper

Mark denkt na en zegt; ‘we zouden in een camper kunnen gaan wonen.’
En daar, op dat moment, is het idee geboren. Sinds mijn jeugd had ik al de idyllische droom om rond te reizen in een Volkswagenbusje uit de jaren ’60. Voor mijn werk mocht ik er eens één rijden. Gelukzalig stapte ik het busje in om vervolgens te ontdekken dat het plafond erg laag is, ik hem niet zo fijn vond rijden en de ruimte beperkt is. Leuk voor een weekendje Texel maar niet om in te wonen.

Ons nieuwe onderkomen moest in ieder geval ruimer van opzet zijn en een alkoof hebben, zo’n slaapgedeelte dat zich boven de cabine bevindt. Het opklappen van een bed tot bank en andersom zag ik niet zo zitten in een toch al kleine ruimte. Bovendien was er nog een derde bewoner; onze, 35 kg wegende Weimaraner Wodan. Hij had eigenlijk een ‘medium’ jachthond moeten zijn maar het werd uiteindelijk een ‘extra large’.

Op het moment van onze beslissing om in een camper te gaan wonen, woonden wij op The Isle of Wight, een Engels eiland onder Southampton. Wij verbleven op een prachtig landgoed in een knusse, typisch Engelse cottage midden in een natuurgebied. Het uitzicht over het meer, waar menig watervogel neerstreek, was fenomenaal. Waarom weggaan zou je denken? Het was mijn derde emigratie in vier jaar tijd. Ik was zoekende, net als Mark, maar wat ik zocht wist ik toen nog niet.

Herbert

Wij besloten, met het oog op de toekomst een rechtsgestuurde camper te zoeken die in een parkeervak moest passen. Dat leek ons logistiek handig in de steden. We hadden al een tijd zitten broeden op het idee om ooit richting Italië te vertrekken. In Nederland vonden we een oude Toyota Hiace bus uit 1983 met een Alkoof. De camper voldeed aan onze eisen en had een ‘oldtimer uitstraling’ waardoor, in het voorbijgaan, menig duimpje op straat omhoog ging. We gaven de camper een koosnaam; ‘Herbert’, vernoemt naar de Kever Herbie, waar ik als kind in rondgereden werd door mijn ouders.

Na aankoop van Herbert bleek er van alles mis te zijn; de koppeling begaf het en de douche werkte niet. We stonden onder tijdsdruk omdat Mark, voor zijn werk, weer op tijd terug moest zijn in Engeland. We vonden gelukkig een garage die de koppeling in een paar dagen kon repareren. De douche was een ander verhaal. Mark en zijn vader waren er druk mee in de weer maar konden het probleem niet precies vinden. Ik waarschuwde Mark een dag voor vertrek; ik ga niet in dat ding wonen als de douche niet werkt. Een kleine douche, prima, een pisstraaltje prima maar helemaal geen douche? Nee dat zag ik niet zitten.

Don’t worry, be happy

Op de dag van vertrek was de douche nog steeds kapot. ‘We moeten ons gewoon met water en een washandje bij het gootsteentje wassen,’ deelde Mark mij mede. Mark was dit vanuit zijn jeugd gewend maar ik was een luxekind. Ik keek Mark aan, toen naar Herbert en zuchtte. ‘Goed laten we vertrekken.’ Ik verbaasde mijzelf met deze beslissing. Ik denk dat de droom het won van de realiteit op dat moment. Toen we weg hobbelden slaakte mijn hart een vreugdekreet. Dit is het leven! Om het hippiegevoel bij te staan, speelde ik op mijn ukelele ‘Don’t worry, be happy’.

Spiritueel reisverhaal: de camperbewoners
Het spirituele verhaal ‘de camperbewoners’ – Rosalie en Wodan naast Herbert

Dit gelukzalige gevoel bleef tot de wc-emmer vol raakte. Hoe kan een mens zoveel plassen op één dag? Poepen was overigens uit den boze op de emmer. Dat was een gouden regel waar we ons netjes aan hielden. Ik moest wel een drempel over om mij met een klotsende urinebak onder de mensen te begeven maar alles went.

Toen we in Engeland aankwamen was het daar zeven graden. Op de één of andere manier had ik bedacht dat het twintig graden zou zijn in maart. Mark en ik zaten klappertandend op de bankjes en Wodan kleurde langzaam blauw op zijn matje op de grond. Met moeite had ik hem in zijn opvoeding meegegeven om niet op de bank te gaan zitten maar ik kon de blik van een rillende hond niet langer aanzien en Wodan nestelde zich in de schapenvelletjes op de bank.

Camperbewoners

Door mijn hoofd schoot het plaatje van een warme douche die ik nu moest missen. Met zware tegenzin stapte ik bibberend poedelnaakt de kleine douchecel in. Om gas te sparen gebruikte ik koud water in het gootsteentje om mezelf mee te wassen. Zou ik nu echt schoon worden op deze manier? Ik begon mijn lichaam razendsnel te schrobben zodat deze ervaring niet langer hoefde te duren dan nodig. Plotseling begon mijn lichaam te stomen en in een mum van tijd was de douchecel opgewarmd en de spiegel beslagen. ‘Mark, is dit normaal,’ riep ik paniekerig. ‘Dat is gewoon je lichaamswarmte.’ Lichaamswarmte? Ik was altijd de koukleum die drie truien nodig had om warm te blijven. Daar identificeerde ik mij mee. Nu was ik ineens een ‘Icewoman’ geworden en ik voelde mij sterker dan ooit en bovendien opgefrist.

Spiritueel reisverhaal: de camperbewoners. Wodan aan tafel.
Het spirituele verhaal ‘de camperbewoners’ – Wodan aan tafel.

Door het camperleven ging er een nieuwe wereld voor mij open, namelijk die van de ‘Camperbewoners’. Toen Mark en ik rondtrokken op The Isle of Wight leerden wij verschillende mensen kennen die in hun camper woonden. Dit waren vaak mensen die een enerverend leven leidden en een lust hadden voor vrijheid. Deze mensen conformeren zich niet graag aan de maatschappij en zijn bewust uit de ‘ratrace’ gestapt.

Ik herken ze nu vrij snel. Het verschil met een gewone toerist zit hem in de hoeveelheid spullen. Als camperbewoner wordt je automatisch een kunstenaar van het minimalisme. Alles wat je niet elke dag gebruikt is ballast en gaat ‘overboord’. Je leert dat het leven niet gaat om wat je hebt maar om wie je in wezen bent.

Innerlijk weten

Alles wat je om je heen ziet vergaat. Je kern, je ziel niet, die blijft bestaan en dat is waar het om gaat. Het licht in jezelf omarmen. Dat is een ander groot verschil tussen een toerist en een camperbewoner; de rust. Een camperbewoner straalt rust uit en een tevredenheid. Mensen zoals Mark en ik die nieuwe camperbewoners waren geworden, reisden nog aardig wat rond. Er heerste nog de ‘ratrace’ van het ‘moeten meemaken, niets willen missen en nieuwe plekken ontdekken’. Een man van in de dertig vertelde dat hij vroeger heel Europa was doorgereden.

Het beste spirituele reisverhaal: De camperbewoners
Spiritueel verhaal: De camperbewoners

Nu staat hij soms maandenlang op dezelfde plek. ‘De wereld trekt vanzelf voorbij,’ zei hij. En dat kan ik beamen. Mark en ik hadden een rondzit die helemaal voorzien was van ramen. De meeste mensen zien een geparkeerde camper als een auto, alsof er niemand in zit. Dit betekende dat ik schaamteloos mensen kon observeren in hun doen en laten.

Of we nu bij het strand, het bos of in een wandelgebied stonden, we vielen niet op. Dagenlang kon ik zitten kijken door het venster naar de wereld. Televisie was overbodig. Het was alsof ik stilstond te midden van een wervelwind en alles in mij opzoog. Dat gaf mij inzicht; ‘er is niets,’ dacht ik ineens. Waar we ons met z’n allen zo druk om maken in de media is eigenlijk niet echt, niet wezenlijk.

Door het camperleven werd ik mij bewuster van hoe ik in het leven stond, wat ik verbruikte aan water, energie en afval en hoeveel ik had verspild in mijn leven. Ik leerde dat ik met weinig ruimte toekan, de kunst van het minimalisme en hoe fijn het is om bewust met de elementen te leven. Dat het lichaam zich razendsnel aanpast aan de omstandigheden en hoeveel kracht daarin verscholen ligt. Dat een kleine ruimte overzicht geeft en onnodige zorgen wegneemt waardoor gedachten komen stil te staan.

Boven alles leerde ik dat het geluk niet te vinden is in dat wat er buiten ons ligt maar juist in wat er binnenin ons is. Het is daarom dat mijn honger naar ‘Wanderlust’ is verdwenen en ik nu weer terug ben in Nederland om mijn mooiste reis voort te zetten; die van het innerlijk weten.

 

breng hier je stem uit