Dat kleine hoekje op de Veluwe

Wat wordt het beste spirituele reisverhaal van 2016? Het spiritueel verhaal ‘Dat kleine hoekje van de Veluwe’ door Jacqueline Wolswijk is een van de tien kanshebbers. Hoe kun je de wereld bekijken met nieuwe ogen?

Soms is een reis naar binnen nog wel het verste dat je kunt reizen voor de antwoorden die je nodig hebt. Voor mij betekende spiritualiteit vroeger heel wat anders dan nu; ooit geloofde ik in veel dingen, nu noem ik mijzelf een overtuigd atheïst met spirituele wortels. Die wortels zijn gegrond in het mooiste dat de wereld ons kan bieden: de natuur.

Toch is er één reis die ik niet vergeten kan, toen spiritualiteit iets anders voor mij betekende dan nu. Er was ooit een festival dat het Eigentijds Festival heette. Inmiddels vindt dit plaats in Frankrijk en heeft het een kleine baby geboren, het Eigenwijs Festival, in Vierhouten op de Veluwe. Het is vijf jaar geleden dat ik het laatst bij Vierhouten op de grond stapte, maar mijn band met de Veluwe is nog altijd sterk. Toendertijd echter, spendeerde ik drie jaar lang vier van mijn dagen dat jaar op die locatie.

Ons kent ons

Stel je voor: een groot festival, waar tentjes en workshoptenten verspreid staan over grote stukken grond. De grote spirituele mogelijkheden die zich ontvouwen onder jouw vingers. Liefde die op een manier jouw hart omarmt, ontwapent, en vult. Respect dat buiten de muurloze muren soms zo ver te vinden was, was een van de bouwstenen van dit festival.

Gesprekken die de dagen vulden, voedsel die meer deed dan enkel voeden. Emoties die eindelijk los durfden te komen. Je kon weer lachen, je kon weer huilen, je kon weer dingen tijdelijk een plekje geven. Ons kent ons. Je bent zo veilig. Klinkt misschien als te mooi om waar te zijn maar het was de realiteit. Gebeurden er dingen daar die schokkend voor mij waren en/of niet in dat sentiment thuis hoorden? Ja, hoewel sporadisch. Zelfs de maan heeft een donkere kant.

Meditatie zonder zitten

Dit was de wijze les die ik meenam de rest van mijn leven in. Wat ik leerde op een van die festivals, was een vorm van mindfulness en meditatie zonder te hoeven zitten. Er zijn soms meer mogelijkheden als wij zijn. Er is soms meer schoonheid als we zijn. Soms liggen dingen verborgen, die opeens aan ons zullen openbaard worden als we durven te kijken. Soms, soms… Ik denk dat iedereen zijn eigen mantra hiervan kan maken. Voor mij zijn de hoeveelheid mantra´s gelijk aan de mogelijkheden die ik kan zien.

Het laatste jaar op het Eigentijds Festival spendeerde ik met mijn ex, met wie ik ook de andere festivals had bezocht. Ik voelde mij oprecht verloren. Ik wil niet zeggen dat die relatie niet goed was, het was wat het was, maar ik had mijn dromen en mijn toekomst gebouwd op die fundering. Een fundering die uiteindelijk niet van cement was, maar van marshmallow. Ik was 28, en hoe ik mijn toekomst zag was weg, en wat moest ik nu? Wat moest ik toch nu? We waren daarnaast ook pas weken uit elkaar, mijn hart was nog vol liefdesverdriet, je ziet alles niet meer helder dan.

Meer tijd

Mijn spirituele voeling was ik ook aan het kwijtraken en dat was iets wat ik al zo lang had gehad, dat ik niet meer wist wie ik kon zijn. Ik twijfelde aan de dingen die ik dacht allemaal zo zeker te weten. Het borrelde in mijn onderbewustzijn. Het was een crisis van wie ben ik, waar ga ik heen, wat zijn in godsnaam nog mijn mogelijkheden zonder die paden waarop ik mij al zo lang bevond? Weet jij het, dan weet ik het. Maar blijkbaar wist niemand het.

Dit specifieke festival had ik mij bewapend met camera en schrijfgerei. Ik had veel ruimte in mijn daginvulling gelaten voor mijzelf. Minder workshops dus, meer tijd in het alles en niets van het festival en zijn willekeur. Van de dingen die ik had gepland waren er minder met mijn ex en hij had zijn eigen plekken waar hij dus moest wezen. Je kon toch nooit alles doen dat je wilde doen door de grote hoeveelheid keuze.

Voor mijn gevoel was wat ik wilde doen mijzelf gronden, aarden, een begin maken met mijzelf weer terug te vinden, al wist ik niet dat mijn bewuste acties uit dat onbewuste gevoel waren geboren. Ik dacht meer aan tijd voor mijn emoties en gewoon dingen op een rijtje krijgen. Maar zelfs niet-zo-stille wateren hebben diepe gronden. Ooit een zee in een storm gezien? Het werd er niet echt veel minder diep op en waarom zou het?

Zoveel gezien

Ik geloof dat ik in al die jaren nooit zoveel heb gezien van dat festival dan ik in al die jaren heb gedaan. Ik was zo bewust van de schoonheid van die specifieke locatie, zelfs al was het vanaf het eerste moment adembenemend. Maar wanneer je maar half kijkt, ontbreken de details. Het festival was op meerdere open plekken tussen dicht bos. De verschillende velden hadden verschillende uitstralingen. De mooiste locatie was het grote veld in het midden van dit alles.

In dit grote veld lag een klein meer waarin je kon zwemmen wanneer het weer het toeliet. Vaak kon je er ook gewoon naast zitten en dromerig over staren. Wanneer het schemerde kwamen rond dat meer in grote getale de zwaluwen hun dansen uitvoeren. Alle velden waren met elkaar verbonden, regelmatig natuurlijk door paden, maar soms ook gewoon zonder paden, natuurlijk, zonder onderbreking van de natuur.

Aha-moment

Je kon mij overal vinden op dat festival die dagen. Ik zat schrijvend aan een tafel met een kop thee of koffie. Ik liep op plekken eerder niet bekeken, lag te schrijven in de tent. Mijn camera was gefocust op een wilde eekhoorn, een rode, of iets anders moois. Ik schoof aan rond kampvuren. Het waren de wandelingen samen met mijn camera die uiteindelijk mij tot mijn grote aha-moment bracht. Zo, zo simpel.

In een meditatieve staat liep ik langzaam denkend over het grote veld heen richting het veld ernaast. Halverwege de overgang werd mijn oog getrokken door iets wat mij nooit eerder was opgevallen. Het grote veld liep aan de randen omhoog in een heuvelgebied. En ook hier stonden kleine tentjes verborgen in het groen en op de heuvels tussen de grote tenten. Voorzichtig liep ik de heuvel op. Hier en daar maakte ik een foto.

Ik stapte tussen de mensen door die op kleine gasflessen hun eten kookte, die op de grond lagen te relaxen, die geanimeerde gesprekken liepen te houden en eindigde op de top van de grootste heuvelrug. Ik maakte foto´s van wat ik voor mij zag, maar op het moment dat ik mij omdraaide zag ik het. Je kon aan de andere kant ook de heuvel af en al glibberend en glijdend ging ik naar beneden.

Het beste spiritueel reisverhaal van 2016: Dat kleine hoekje op de Veluwe
Spiritueel verhaal ‘Dat kleine hoekje op de Veluwe’ – Het uitzicht.

Het was een hek met prikkeldraad dat mij eindelijk tegenhield. Tot hier en niet verder. Maar dat maakte niet uit want ik had het al gezien. Meerdere wegen en een landschap compleet anders dan waar ik mij nu bevond. Duinen, en heiden vol paarse bloemen en andere planten. Een compleet andere schoonheid en een compleet andere wereld maar net zo mooi op zijn eigen manier. En al was er een hek dat mij directe toegang tot die wegen, die plek verbood, ik wist dat het er was en ik wist ook dat er manieren moesten zijn om er te kunnen komen, hoe dan ook. Ik nam foto´s en hield dit in mijn hoofd vast.

Niet opgeven

Ik ben nooit meer bij het festival geweest daarna. Geldgebrek was de directe oorzaak, en daarna verhuisde het festival naar een voor mij nog niet bereikbaar gebied, het zou gewoon niet meer hetzelfde zijn. Toch neem ik deze en vele lessen met mij mee. Yoga is op mijn pad gekomen waar het voorheen er niet was, ik beoefen mindfulness met meer bewustzijn dan ik voor mogelijkheid had. Ik dacht nooit te kunnen stilzitten voor meditatie en kan dit nu ook, al is het nog maar voor enkele minuten. Ik heb inmiddels al weer zes jaar een nieuwe partner, met wie ik lief en leed deel.

Helaas ben ik ook chronisch ziek, dat was ik al, maar ik ben veel zieker geworden en spendeer veel van mijn tijd op bed. Als je zo ziek bent, lijkt de situatie vaak uitzichtloos en alsof er geen wegen meer zijn om op te wandelen om het leven echt als leven en niet overleven te ervaren. Het is zo, zo makkelijk om weg te drijven in een zee van depressie.

Het is dat moment, dat mij vaak onbewust op de been houdt. Het zegt me dat zelfs al lijken de wegen geblokkeerd, er zullen manieren zijn dat je er komt, of andere interessante wegen vindt die het leven draaglijk maken. Al zou ik liegen als ik zou zeggen nooit wanhopig te zijn, toch geef ik mijn hoop en dromen niet op. Tenslotte, ik schrijf toch nog steeds, nietwaar?

 

breng hier je stem uit