Carcassonne

Wat is angst anders dan een slechte raadgever? Lees het reisverhaal ‘Carcassonne’ door Marijcke Cauwe, genomineerd voor het beste spirituele reisverhaal van 2016. 

Trillend van emotie en de geleverde inspanning probeer ik me staande te houden in het pentagram dat eeuwen geleden in de rotswand werd uitgehouwen. Mijn hart bonst als nooit tevoren. Ik voel aan mijn bezweet en bonkend hoofd dat ik knalrood moet zijn.
Hoewel de scherpe richel zich nog dieper in mijn gepijnigde voetzolen dringt, zet ik mij met mijn rug schrap tegen de koele wand en zoek ik met mijn handen meer steun zodat ik in de juiste pentagramhouding kom te staan. Nu ik na zoveel moeite en uitgestane angsten in deze symbolische en mythische figuur geraakt ben, wil er ik bewust en stevig in staan.

Het pentagram bevindt zich enkele meters boven de grond. Ik zie over de hoofden van mijn metgezellen heen. Onze onbekende en onverwachte inwijdingsgids laat zijn pendel heen en weer slingeren terwijl hij onverstaanbare woorden prevelt. De man waarvan niemand weet hoe en waarom hij hier is, heeft mij en mijn lotgenoten geweldig geholpen bij de beklimming van de steile bergtop.

Frèle vogellijfjes

Als ik uiteindelijk boven in de uitgehouwen figuur van het pentagram ben geraakt moet ik me nog omdraaien op de smalle richel. Maar ik sta en hoewel mijn voetzolen ondraaglijk veel pijn lijden, voel ik een enorme vreugde en een lichamelijk welzijn. Het bonzen van mijn hart vermindert waardoor ik het hoge gekrijs van de bergzwaluwen hoor die opgeschrikt rond de bergtop cirkelen.

Onze aanwezigheid heeft de sereniteit van hun verblijf hoog in de Pyreneeën abrupt verbroken. Luid schreeuwen ze hun protest uit, een protest dat door echo’s wordt versterkt. Ik weet, dit beeld, deze krijsende, frèle vogellijfjes afgetekend tegen een blauwe lucht zal mij mijn leven lang bijblijven. Een momentopname die mijn leven verandert.

Dolmen

De gids doet mij een teken dat ik het pentagram moet verlaten. De klauterpartij naar beneden valt niet mee. De angst om te vallen laat mij onhandig zijn. Met behulp van een aantal helpende handen beland ik veilig op de begane grond. Later wordt mij verteld dat het plaatsnemen in het pentagram een toevoer van energie aan het lichaam geeft. Het rusten van het voorhoofd tegen het gewijde gesteente geeft energie aan de hersenen waardoor het denkproces bevorderd wordt.

Tot besluit mag ik op een gigantisch groot dolmen (hunebed) gaan liggen. Met mijn gezicht en mijn buik rustend op de steenmassa, armen en benen gespreid. Dus in de pentagramvorm. Dit geeft me het gevoel alsof ik in de steen verzink. Er één mee word. Eén met Moeder Aarde. Een zaligheid die we ieder op ons eigen manier ervaren. Enkele pelgrims liggen er roerloos bij, sommige lachen, weer anderen, waaronder ikzelf, wenen van ontroering.

Transformatie

We zijn met acht personen. Geen toevalligheid. Het cijfer acht is het getal van de transformatie, van doodgaan en herboren worden. Eén na één mogen wij het ritueel ondergaan. Ik ben de laatste en wanneer ik door de boogvormige poort, uitgehouwen in het rotsmassief, terug in de buitenlucht kom, terug in het heldere zonlicht, vind ik de anderen, in zwijgzaamheid gehuld, over de berghelling verspreid zitten.

Om in de inwijdingsgrot te geraken, hebben we moeten bewijzen over iniatief te beschikken, over durf en wilskracht. De gids mompelde: “Madame, la peur n’existe pas” en duwde me weer een paar meter verder op de smalle bergrichel. Ik klemde me wanhopig vast aan de weinige grassprieten die wat houvast boden aan mijn bevende handen en ik kneep mijn ogen stijf toe om de peilloze diepte onder mij niet te zien.

Spirituele verrassing

Het avontuur was al begonnen in de vroege middag. We zaten hijgend en bezweet in de felle zon te wachten op de terugkeer van onze groepleiders. Op zijn aanwijzingen waren we naar een dorpje aan de voet van de Pyreneeën gereden en hadden we de berg tot op grote hoogte beklommen. Het was bloedheet en toen ons werd gezegd om even rust te nemen en op verdere richtlijnen te wachten, zochten we maar wat graag een comfortabel plekje op met een sprankje schaduw van de spaarzaam aanwezige dennenboompjes.

Samen met een twintigtal reisgenoten genoot ik van de schoonheid van het berglandschap, van de vallei met daarin het idyllische dorpje en niet te vergeten van het gezellig samenzijn met mensen op dezelfde golflengte. Er was ons een spirituele verrassing beloofd. We hadden een blinddoek moeten meebrengen want we mochten niet zien waar we uiteindelijk naartoe gingen.

Teleurstelling

Het was dan ook een grote teleurstelling toen de reisleider bij zijn terugkeer vertelde dat de gemaakte plannen niet door konden gaan. Het hek dat toegang gaf tot de top was gesloten. En er was geen mens te bespreuren. Verslagen keken we elkaar aan. We hadden ingeschreven voor een reis met spirituele activiteiten in de omgeving van Carcassonne. Met veel bravoure hadden we de beroemde berg “le Mont Ségur” beklommen; we hadden een prachtig belevenis in griezelige onderaardse grotten waar we een uur lang helemaal alleen in het donker hadden moeten zitten met slechts een flakkerend kaarsje als enige  lichtbron dat na een kwartiertje de geest gaf.

We hadden gemediteerd in de ruïne van een zonnetempel. We hadden in de primitieve boerderij waar we overnachtten, samen gezongen, lekker gegeten en gedronken. Bovenal waren er diepe vriendschappen gesloten. Enfin, het was prachtig allemaal. De verwachtingen waren dus hooggespannen toen we aan de voet van de berg stonden en aan onze klim begonnen. Dit was een anticlimax.

Avontuur

In iedere groep is er altijd een leidersfiguur. Mark, de man die zich onbetwistbaar de leider van onze groep mocht noemen, stond op en begon verder omhoog te klimmen. Enkele personen volgden hem. Ik stond in twijfel. Ging ik met de grote groep mee naar beneden of ging ik Mark volgen? In mij stroomt klaarblijkelijk toch een goede scheut avontuurlijk bloed, want ik klom mee naar boven.

Na een kwartier stonden we voor een redelijk hoge bakstenen muur. Mark klom er met de lenigheid van een panter overheen en riep dat we hem moesten volgen. Met veel getrek, gesjor en gelach geraakten we allemaal in de verboden zone. Ik was niet gerust op de terugkeer, want we zouden weer over die hoge muur moeten klimmen en de plek waar we van de hoogte naar beneden moesten springen was een smal paadje naast een gevaarlijke diepte. Ik duwde mijn angst weg. Lachend en stoeiend begon ik mijn makkers naar de top van de berg te volgen.

Angst bestaat niet

Op een gegeven moment bereikten we de top. We stonden op het punt om door een uit de rotsen gehouwen poort te gaan tot plotseling uit het niets een man de ingang blokkeerde en ons bars in het Frans toesprak. Hij maakte ons duidelijk dat we ons op verboden terrein hadden begeven en onmiddellijk rechtsomkeert moesten maken. In ons beste Frans legden we uit dat we hier waren gekomen door toedoen van onze reisleider, die ons naar een spirituele plek zou leiden, maar dat door een gesloten hek de plannen niet door konden gaan. Wij, acht leden van de groep, hadden ons niet laten tegenhouden en waren over de muur geklommen. We excuseerden ons en wilden teleurgesteld, gehoorzaam de plek verlaten, maar de man haalde een pendel tevoorschijn. Hij hield de pendel bij ieder van ons voor de borst en glimlachte.

Daarna vertelde hij ons dat hij naar hier was gekomen omdat er vandaag acht pelgrims verwacht werden die hij een inwijding mocht geven. Hij had het hek dat de grond met de heilige grot tegen ongewenste bezoekers moest beschermen gesloten. “Maar,” zo voegde hij er aan toe, “de poort waar we nu voor staan is de uitgang. Ik zal jullie naar de ingangspoort begeleiden. Jullie hebben laten zien dat je over mentale lef beschikt. Nu wordt gevraagd om lichamelijke moed te tonen. Het pad naar de inwijdingsgrot die “de grot van Betlehem” wordt genoemd, is grillig en steil. Probeer vooral niet naar beneden te kijken.”

En zo gebeurde het dat ik de woorden: La peur n’existe pas”, te horen kreeg. Het was een schitterende dag en het mooiste van al was (vooral voor mij) dat we via het hek het domein konden verlaten. De man met de pendel bezat de sleutel.

 

breng hier je stem uit